| |
Uw hond en dierfysiotherapie
Datum: Donderdag 13 mei
Onderwerp: Algemene onderwerpen |
 Dierfysiotherapie kan zinvol zijn bij tal van klachten. Dat kunnen (sport)blessures zijn, zoals spierscheurtjes, chronische aandoeningen, zoals artrose, of acute klachten zoals bijvoorbeeld een hernia*. Uiteindelijk gaat u zelf in die gevallen ook naar de fysiotherapeut! Dierfysiotherapie mag alleen gebeuren op verwijzing van een dierenarts. Dat is zinvol, want uw dierenarts kent uw hond van haver tot gort en hij of zij kan mij dus vertellen of uw hond, behalve dat waar hij voor wordt doorgestuurd, ook nog andere kwalen heeft. Dat voorkomt dat ik een behandeling doe die schadelijk kan zijn voor uw hond.
Ik begin met een uitgebreid onderzoek van de hond. Bij dat onderzoek vraag ik u, de eigenaar, de hemd van het lijf, ik voel aan de hond, ik kijk naar de hond en ik beweeg zijn gewrichten en/of test zijn reflexen . Aan de hand van wat ik gevonden heb, bepaal ik wat mijn behandeldoelen zijn. Die deel ik in: doelen die ik op de korte termijn hoop te behalen en doelen die ik op de lange termijn hoop te behalen. Dan maak ik een behandelplan. Daarin staat met welke behandeling ik die doelen ga proberen te bereiken en hoe vaak ik ga behandelen.
De behandeling kan bestaan uit massage, oefentherapie of fysiotechniek, dat is werken met apparaten zoals bijvoorbeeld met stroom of met ultrageluid, of hydrotherapie, dat is oefenen in water. Maar vaak is het een combinatie van behandelvormen. Ook krijgt bijna elke eigenaar huiswerk mee. Oefeningen die thuis gedaan kunnen worden, of eenvoudige massagehandgrepen. En er worden adviezen gegeven over de dagelijkse activiteiten. Over meer of minder of vaker lopen, over ergens op, af of in springen, over sporten (wel of niet en zo ja, welke) of over traplopen.
Meestal leg ik uit dat ik binnen 4 behandelingen duidelijk resultaat wil zien, als dat niet lukt, moeten we de therapie aanpassen, kijken of er niet iets anders aan de hand is, of ik moet me er bij neerleggen dat ik niets voor uw hond kan doen. Alleen bij neurologische afwijkingen, dus afwijkingen aan de zenuwen, of bij peesblessures, wil het wel eens langer duren voordat er wat te zien is. Bij pezen komt dat doordat ze slecht doorbloed zijn en daardoor langzaam genezen. Zenuwen groeien van nature tergend langzaam en daarom duurt de genezing van beschadigde zenuwen zo lang.
Er zijn dus redenen genoeg, om blessures te vermijden!
Blessures vermijden betekent gelukkig niet: niet sporten. Stel je voor! Sport en spel zijn belangrijk voor een hond en zijn belangrijk voor de band tussen baas en hond, zoals u allemaal ervaart. Bovendien wordt een actieve gezonde hond waar je niets mee doet al gauw een gefrustreerde gezonde hond. Natuurlijk brengen sport en spel risico’s met zich mee, maar wij eigenaren kunnen er tot op zekere hoogte voor zorgen dat het aanvaardbare risico’s zijn. Dat doen we door een hond bijvoorbeeld niet op een spekgladde vloer wild te laten spelen. Of we doen dat door de hond niet ongetraind te laten sporten. Ga, in geval van twijfel, eens langs bij de dierenfysiotherapeut voor een sportkeuring of sportadvies.
Daarnaast is het belangrijk altijd goed naar de hond te blijven kijken: beweegt hij nog zoals we van hem gewend zijn of vermijdt hij bepaalde bewegingen? Is hij nog even vrolijk? Doet hij alles nog met hetzelfde gemak? Honden zijn meesters in het compenseren en zijn vaak zó gemotiveerd om hun sport te beoefenen, dat ze makkelijk over hun eigen grenzen gaan. Het is onze taak om ze daar voor te behoeden. Door goed te kijken en ze niet te overvragen kan je al veel voorkomen. Maar we moeten ook kritisch blijven naar onszelf: vaak zijn we zelf zó enthousiast over de sport, dat we de hond aansporen om mee te doen, ook als hij zelf wat aarzelt of langzamer wordt. Terwijl die aarzeling vaak verraadt dat er iets niet helemaal lekker gaat. Als we dat niet zien, is dat een gemiste kans. En het hoeft niet altijd het einde van de sport te betekenen, soms kan er uitgeweken worden naar een andere sport. Voor u en uw hond is het toch het belangrijkste dát u samen wat doet en niet zo zeer wát u doet?
De fysiotherapeut en de dierenarts kunnen samen een hoop aandoeningen van het bewegingsapparaat helpen genezen of draaglijker maken, maar nog beter is het om ons niet nodig te hebben. Kijk goed naar uw hond en reageer op veranderingen die u ziet. U doet uw hond en u zelf er een groot plezier mee!
May Römer-Bartels,
Dierenfysiotherapeut, Hilversum
Kijk voor een uitgebreide lijst met klachten op de website van dgcromer |
| | |
[ Ga terug ] | |
|
| |
|
